مدل دانشمند - متخصص (مدل بولدر) یا مدل دانشمند - درمانگر
scientist - practitioner model
تدوین این مدل ماحصل کنفرانس بولدر کلرادو در سال 1949 بود. هدف این مدل ادغام و پیوند علم و کار بالینی بود و هنوز هم مشهورترین مدل آموزشی روانشناسان بالینی است.
در این مدل روانشناسان بالینی ضمن مهارت و حساسیت داشتن در کارهای بالینی باید بتوانند با تبدیل و ترجمه تجارب بالینی خود به فرضیه های آزمون پذیر و آزمودن این فرضیه ها، دانش روانشناسی بالینی را بیشتر کنند. مدل بولدر تلفیق منظمی از مهارت های بالینی و تجربه گرایی منطقی علم بود. مدل دانشمند - متخصص بیشتر یک نگرش است تا کنار گذاشتن فعالیت های روزمره به طور خلاصه در این مدل گفته می شود که:
روانشناسان بالینی باید تحصیلات خود را در دانشگاهها انجام دهند.
ابتدا باید به عنوان روانشناس و در مرحله بعد به عنوان متخصص بالینی پرورش یابند.
باید دوره کارورزی بالینی را پشت سر بگذارند.
باید در زمینه تشخیص، روان درمانی و تحقیق صاحب صلاحیت شوند. اوج و نهایت آموزش آنان باید اخذ مدرک دکترا (PHD) باشد که زمینه اصلی آن تحقیق است.